Kopia ekranu nr 3.2.1.17. Schemat z algorytmem odczytu danych zapisanych na dysku podczas pomiaru, cz 1. Aby pokazać dane na wykresie należy je odczytać. Za odczyt jest odpowiedzialna poniższa część programu. Użytkownik podaje ścieżkę dostępu do pliku. Wszystkie dane są odczytywane w konwencji 4.4F ( f od ang. Słowa floating czyli tryb zmienny(pływający) ) - cztery liczby przed przecinkiem i cztery po przecinku. W pliku z danymi znajdują się cztery kolumny liczby: pierwsza to temperatura , druga to przenikalność, trzecia a czwarta to wyliczona pojemność w pikofaradach ( indeksowanie ,czyli numeracja poszczególnych kolumn zaczyna się od 0 a nie od 1 dlatego używane są liczby od 0 do 3 włącznie). Eliminacja danych odbywa się na trzech ścieżkach na , których uzyskujemy kolejno od góry: temperaturę , przenikalności oraz tangens strat poprzez odrzucenie odpowiednich kolumn. Od góry kolejną od usuwane (przy pomocy funkcji delete from array ) kolumny nr 4 ,3 i 2 . Usuwanie odbywa się poprzez podanie numeru indeksu (kolumny) , której nie chcemy. Na końcu mamy już tylko kolumnę zawierającą informacje o temperaturze. Poniżej eliminujemy kolumny nr 4 i 3 otrzymując macierz dwuwymiarową z danymi dot. temperatury i Przenikalności. Na samym dole usuwamy kolumny nr 4 i 1 otrzymując macierz dwuwymiarową z danymi dot. Przenikalności i Tangens strat. Po wyeliminowaniu zbędnych dla nas informacji musi utworzyć nowe pod-macierze aby przekazać dane dalej. Na początku musimy podać wielkość nowej macierzy oraz utworzyć indeks aby móc wpisać nowe wartości z kolumn , które nam zostały. W tym celu użyte zostały funkcje : Array Size , która sama powie jaka będzie wielkość nowej macierzy jeśli do jej wejścia połączymy strumień danych z kolumn , które nam zostały na drodze eliminacji; Index Array tworzy nowy indeks ( spis ) pod którymi będą zapisywane dane.